แว้ก! ปีสี่ผ่านไปแล้วจริงๆด้วย

ปิดเทอมใหญ่ที่ผ่านมา มีอะไรๆเยอะแยะ

   1  ฝึกงานที่สถาปนิก 110 

   2  ไปเวิร์คช็อปที่ฝรั่งเศส ละก็ไปเที่ยวสเปนต่อกับเพื่อนๆ

   3  หม่อน ลูกแพร ผิง ไปเที่ยวบ้าน

   4  ทำงานรีสอร์ทวังน้ำเขียว

   5  จิ้กจงไส้แตกที่ห้อง

   6  จำไม่ได้....

 

สิ่งที่เรียนรู้ก่อนเผชิญชีวิตปีห้า คือ

   1 ใจเขาใจเรา

   2 เป็นจิ้งจกเปลี่ยนสีน่ะดี แต่อย่าไส้แตกนะ

   3 ลูกค้าเรื่องมาก

   4 ลูกแพรน่ารัก (5555)

   5 สเปนขโมยน่ากลัว

   6 ต่อไปจะแบ็คแพ็คน้อยคน

   7 ชีวิตในบริษัทไม่เหมาะกับเรา

   8 จำไม่ได้...

 

สรุปคือ ไม่เห็นมีสักข้อที่จะช่วยในการดำเนินชีวิตปีห้า กร้าก

เอาเถอะ...

อาทิตย์ที่แล้วไปถ่ายรูปซ้อมใหญ่รับปริญญาให้กุ้ง เพื่อนเจ๊ใหม่ ตื่นเต้นน่าดู

พรุ่งนี้ส่งบุ๊ค พรีทีสิสแล้ว โอ๊ะโอ

 

เวลานี่มันไวจริงๆ.. เฮ้อ.. อย่าเพิ่งรีบเดะเพ่ มานั่งชิลกันก่อนนน.....

 

 

 

 

 

 

when the wind blows those clouds away... the sun will come out and smile...

if there's no wind...

always believe that the sun is just right behind the clouds.. not that it's gone.

 

 

กระจกร้าว...

เก็บไว้ แล้วส่องดูตัวเองต่อไปบนพื้นที่ที่ยังคงสมบูรณ์..

หรือเราไม่ควรเสี่ยงกับส่วนที่มันร้าว พร้อมจะแตก หล่นลงมาบาดมือเท้า...

ซื้อใหม่ดีมั้ยนะ...

 

แต่เราชอบกรอบกระจกอันเดิมจัง..

ค่อยๆเลาะตัวกระจกออก เก็บกรอบมันไว้ แล้วซื้อกระจกมาเปลี่ยนอาจจะดีกว่า...

 

ปัญหาข้อต่อไป.... เปลี่ยนกระจกเป็นซะที่ไหนล่ะเรา.. ต่อให้ได้บานใหม่เอี่ยมมา..

พิชญาเปลี่ยนเองคงได้ถึงเลือดกันอีกแน่นอน.. ฮะๆๆ

 

ยากจัง.. งั้นก็เก็บไอ้อันที่มันร้าวอันเดิมไว้ใช้ไปก่อนละกันนะ.. ก็ยังมีส่วนที่ยังใช้ได้อยู่นี่เนอะ

 

 

สมองตื้อ..

 

นั่งเฉยๆ ก็เหนื่อยได้..

นั่งเฉยๆ  ก็เศร้าได้...

ตาร้อนผ่าวๆ... ไม่ได้อิจฉาใคร.. แค่น้ำตามันมาคลออยู่ตรงขอบ..

 

ตอบได้แค่.."ไม่รู้ว่าเป็นอะไรเหมือนกัน"

 

เราดีใจ ที่มีคนคอยถาม คอยใส่ใจ ขอบคุณนะคะ

ไม่ได้อยากเรียกร้องความสนใจ แค่ความรู้สึกข้างในมันอยากมีตัวตนบ้าง

รอหน่อยนึง.. เมื่อมันรู้สึกว่าได้มีตัวตนสมใจแล้ว ไอ้ความ "ไม่รู้ว่าเป็นอะไร" ของเราคงจะหายไปเอง 

 

อยากร้องไห้ให้น้ำตาหมดตัวไปเลยจริงๆ...เฮ้อ....